به طور كلى مى توان گفت براساس مقتضیات جغرافیایى اسب بومى ایران خیلى درشت اندام نبوده اما در عوض قوى و صبور و اطمینان بخش است. این اسبان قرن هاى متمادى براى انجام كار هاى سخت مورد استفاده قرار گرفته اند.
از معروف ترین این اسبان مى توان از اسبان فلات ایران كه اكثراً خونى از اسب عرب ایرانى دریافت كرده اند به اسبان لرى، بختیارى، دره شورى، قشقایى و همچنین اسب تالشى اشاره كرد.
• اسب هاى ایران به لحاظ وابستگى به نژادهاى مختلف اسب هاى نژاد اصیل ایرانى: در تاریخ و فرهنگ مردم به نام نژاد خاص نامیده شده و داراى مشخصات و تیره نژادى هستند، انبوهى از این اسب ها موجود و برخى از آنها داراى جمعیت نژادى محدود هستند. این نژادها عبارتند از:

الف _ اسب نژاد اصیل عرب ایران: به گواهى تاریخ خاستگاه اصلى آن ایران بوده و اكنون در سراسر دنیا پراكنده و به نام اسب عرب نامیده مى شود.
مركز اصلى نگهدارى آن بیشتر استان هاى خوزستان، لرستان، ایلام، تهران،كرمان، اصفهان، یزد، خراسان و فارس است و به احتمال قوى جمعیتى بیش از
40 هزار سر را شامل مى شود.

ب _ اسب نژاد تركمن ایران: قسمت اعظم جمعیت این نژاد منطقه تركمن صحرا بوده و همانند اسب عرب داراى تیره هاى متعدد نژادى از قبیل آخال تكه و
یموت است.
ج- اسب نژاد كرد ایرانى: این نژاد اسب علاوه بر پاره اى دیگر از نقاط ایران در مناطق كردستان، كرمانشاه، ایلام، زنجان و آذربایجان غربى و دیگر استان هاى همجوار پراكنده است.

د _ اسبچه خزر ایرانى: خاستگاه نژادى آن دامنه هاى شمالى سلسله جبال البرز بوده و براى زیستن در جنگل هاى انبوه شكل یافته است و داراى بوله
محكم، سم هاى بادوام و قد كوتاه بوده و براى عبور از جنگل و مناطق پرگل و لاى و بارانى مناسب است.

اسب نژاد چناران ایرانى: در دوره نادرشاه افشار از آمیزش مكرر اسب نژاد عرب و نژاد تركمن به وجود آمده و داراى صفات ویژه قابل انتقال به نتایج خود است و پراكنش جغرافیایى این اسب در ایران قسمتى از استان خراسان است.

ى - اسب نژاد قره باغ ایرانى: این نژاد اسم خود را از قره باغ منطقه قفقاز گرفته و پس از جدایى آن منطقه از ایران در جنگ عباس میرزا ولیعهد
فتحعلى شاه ایلخى عظیم (پرنس میگرادوف) به ایران آمده و در آذربایجان پراكنده شده است.

و - اسب سیستانى: تنها اسب خونسرد ایرانى بوده و داراى جثه اى تنومند كه در سن بلوغ وزن آن از دیگر اسب هاى نژاد ایرانى سنگین تر است و
پراكنش آن در سیستان و بلوچستان است.

توده هاى اسب هاى ایرانى: در كتب دامپرورى و تاریخ و اسب نامه ها و در فرهنگ مردم از آنها به نام اسب هاى بختیارى، قشقایى و تركى، شاهسون،
طالشى، باصرى، دره شورى و ورامینى نام برده مى شود.

گروه اسب هاى فلات ایران: به عبارتى به آن پلاتوپرشین گفته مى شود.